Musikparade 2026

Al sinds de start van de Musikparade speelt Crescendo een belangrijke rol in de programmering van dit fantastische evenement. Van januari tot en met april worden in de weekenden veel grote steden aangedaan, waar in de grote arena’s dit muzikale spektakel plaatsvindt. Meestal reizen de muzikanten jaarlijks 1 à 2 weekenden af naar onze oosterburen. Zo langzamerhand beginnen we inventaris van de Musikparade te worden.

Omdat ik zelf de Musikparade vanaf het begin al heb meegemaakt, is er in de meeste hallen en steden wel een stukje herkenning, of soms zelfs een herinnering die je niet snel vergeet. Dat was ook dit weekend bij de arena’s weer het geval. Helaas kon ik zelf niet meedoen, aangezien ik met een knieblessure zit. Maar eens meegaan als supporter of crewlid is ook zeker niet verkeerd.

Donderdagavond 5 maart om 18.00 uur vertrokken we vanuit Opende naar Rüsselsheim, bij Frankfurt, voor een overnachting. Helaas kwamen we bij Meppel in een file van anderhalf uur terecht, waardoor we wat later dan gepland in het hotel arriveerden. Gelukkig hadden we diezelfde avond nog geen verplichtingen. Aangezien Kempten vanaf Opende ongeveer 900 kilometer rijden is, had de organisatie voor ons een hotel halverwege de reis geregeld.

Na een zeer korte nacht en een heerlijk ontbijt vertrokken we vrijdag 6 maart om 08.45 uur richting de Big Box Arena in Kempten. Bij aankomst stond onze mooie nieuwe trailer al klaar om alles uit te laden. Kempten is voor ons één van de meest ongunstige speelvloeren vanwege de afmetingen van het veld. Hierdoor moesten we de show helaas in de lengte uitvoeren, naar een front waar geen publiek zat. Desondanks kunnen er hier nog zo’n 4000 bezoekers op de tribune, en die was dan ook uitverkocht.

Gelukkig konden we nog even de show repeteren en later ook de finale, waarbij alle deelnemende muziekkorpsen samen de avond afsluiten. Ondanks de beperkingen van deze arena was dit een prima aftrap van het weekend, met een erg enthousiast publiek en een staande ovatie. Na de finale was het snel inpakken en met de bus richting het hotel in Stuttgart, waar we konden genieten van een welverdiende rust. Of… toch niet?

Aangekomen in het hotel bleek bij het inchecken dat er door een dubbele boeking geen plaats was voor de 50 muzikanten uit Opende. Nadat zowel het hotelpersoneel als de organisatie met zes man aan het bellen was om een oplossing te zoeken, werd gelukkig duidelijk dat we aan de andere kant van de stad terechtkonden in een ander hotel. Uiteindelijk lagen we rond 05.00 uur dan toch heerlijk in bed.

Door deze perikelen heeft onze bandmanager Arjan kunnen regelen dat we de finalerepetitie in Stuttgart mochten overslaan. Rond 14.00 uur arriveerde het grootste deel van de muzikanten met de bus bij de immense Porsche Arena. Enkele leden kwamen lopend vanuit het hotel naar de arena.

In Stuttgart maakten we ons klaar voor twee uitvoeringen. Na aankomst, het uitladen van de fietsen en instrumenten, konden we aanschuiven bij het diner dat door de Musikparade al jaren door hun eigen cateraar wordt verzorgd. Het blijft knap om kwalitatief goede maaltijden te presenteren voor 700 muzikanten, elk weekend weer.

In Stuttgart werd ik door het mediateam gevraagd om opnames te maken van beide shows. Daardoor kon ik vanaf een prachtige locatie de volledige show bekijken. Korpsen uit heel Europa deden mee; dit weekend onder andere uit Oostenrijk, Duitsland, Oekraïne, Bulgarije, Ierland en Nederland. En als klap op de vuurpijl alle korpsen samen tijdens de finale, die het publiek altijd weer weten te vermaken met stevige marsen en bekende nummers. In dit geval een combinatie met prachtige zang van I’m a Survivor en I Will Survive, gezongen door een Duitse finalist van The Voice Kids Germany.

Nagenoeg alle tickets (7500) waren verkocht, en dat was ook goed te horen aan het applaus en het gejoel van het Duitse publiek.

Na de eerste show was er veel vrije tijd voordat de avondshow begon. Daardoor konden veel muzikanten nog even buiten de muren van de arena Stuttgart gaan verkennen. Na een heerlijke lunch en wat rust maakten we ons op voor show twee. Na een goede uitvoering ’s middags is het altijd weer spannend om dat niveau te evenaren. Helaas was het applaus bij de avondshow iets minder. Dat kwam niet doordat de show minder goed was, maar doordat er erg weinig publiek op de tribune zat. Ik schat dat het met ongeveer 2500 bezoekers wel ophield. Dat zie je de laatste jaren wel vaker en heeft mogelijk ook iets met vergrijzing te maken.

Toch waren ze erg enthousiast en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Na een busreis van twintig minuten kwamen we weer aan bij ons hotel, waar we nog even gezellig konden napraten en iedereen de nacht zo lang of kort kon maken als hij wilde.

Op zondagochtend 8 maart vertrokken we na het ontbijt om 07.45 uur richting het Moezeldal. We gingen naar Trier, waar we na ongeveer 300 kilometer rond 11.15 uur aankwamen bij de SWT Arena. Deze arena ligt vlak aan de Moezel, in de oudste stad van Duitsland.

Na de kleedkamer te hebben ingericht konden we het veld even verkennen. Ook daar kwamen weer herinneringen boven van heel wat jaren geleden, toen ik (bassdrum) samen met Nynke (snaredrum) de slagwerksectie mocht vertegenwoordigen in 2010. Tijdens een overgang naar Sing Sing Sing klapte het fietsstuur van Nynke zelfs om. Prachtig hoe we dat samen hebben opgelost.
Na een korte finalerepetitie konden we een hapje eten. Velen gingen ook nog even met de fiets naar het centrum van Trier om de Porta Nigra in het echt te bewonderen.

De finalerepetitie werd jarenlang geleid door een statige, wat stugge Oekraïense dirigent. Voor het eerst dit jaar stond daar de 26-jarige Joey van Loveren, van onze collega’s van Marchingband Juliana Amersfoort. Hij mocht tijdens alle weekenden van de Musikparade de finale dirigeren voor 700 muzikanten. Erg verfrissend en vlot — en iets om trots op te zijn.

Na opnieuw een goede uitvoering van de show en een uitverkochte arena (7500 bezoekers) kunnen we terugkijken op een prachtig, maar ook bijzonder weekend. Elke keer naar de Musikparade is vertrouwd, maar ook elke keer weer anders. We hopen dat we dit nog jaren mogen blijven doen; dit zijn tenslotte echt de krenten in de pap.

Met vriendelijke groet,
René Jelsma

Foto's: Sven Bätz Film en Photografie